Dit is het deel van een overkapping dat niemand ziet en waar de meeste problemen vandaan komen. Een veranda die na twee winters scheef staat, deuren die klemmen of een schuifwand die stroef loopt: dat begint bijna altijd onder de staanders. Hieronder wat er onder een overkapping hoort te zitten en wat een monteur bij u komt beoordelen.
Een aluminium overkapping is licht, en dat leidt tot een misverstand: dat de ondergrond er dus weinig toe doet. Maar het gewicht komt niet gelijkmatig op het terras — het komt via een handvol staanders op een paar kleine vlakken samen. Daar telt bovendien meer bij op dan alleen het frame:
Dat laatste punt wordt vaak vergeten. Wie nu een open overkapping neemt maar over twee jaar glazen schuifwanden wil, kan dat beter meteen zeggen — dan houden we er bij de fundering en de profielkeuze rekening mee.
Verreweg de meeste terrassen liggen op een zandbed: tegels op straatzand, aangetrild, zonder fundering eronder. Dat is prima voor lopen en voor tuinmeubels, maar niet voor puntlasten. Zet u een staander direct op zo'n tegel, dan zakt die op termijn ongelijk weg. Het gevolg ziet u pas na een winter of twee: het dak staat scheef, een schuifwand loopt stroef, de goot loopt de verkeerde kant op.
De gebruikelijke oplossing is per staander een poer: lokaal uitgraven tot draagkrachtige, vorstvrije grond, beton storten, en de bestrating er daarna netjes omheen terugleggen. U houdt uw terras, maar de constructie staat op iets dat er wél voor gemaakt is.
Een overkapping vangt regen op die eerst gewoon in de tuin viel. Dat water moet ergens heen. De goot brengt het naar een regenpijp, en daaronder is een bewuste keuze nodig: een infiltratiekrat, een grindkoffer, een aansluiting op een bestaande afvoer of geleiding de tuin in. Zonder die keuze staat er straks een plas op het terras, met groene aanslag en gladde tegels als gevolg.
Let daarbij ook op de richting van het afschot. Het terras moet water van de woning af leiden, niet ernaartoe — zeker bij een gevel met een lage dorpel. Bij een dichtgemaakte veranda telt dit dubbel, omdat de onderrail van een schuifwand anders water vasthoudt.
Een aangebouwde veranda draagt aan de gevelzijde deels op de muur en heeft daar geen staanders nodig; alleen de voorzijde krijgt poeren. Een vrijstaande overkapping staat op vier of meer staanders en krijgt dus op elk punt een fundering. Voor de rest van de afweging tussen bouwvormen — open dak, dicht dak, lamellen — zie het verschil tussen veranda, overkapping en pergola.
Leidingen voor verlichting, een verwarmer of een stopcontact liggen het netst als ze mee de grond in gaan vóórdat de bestrating terug is. Achteraf betekent het opnieuw opbreken. Ook als u nog twijfelt of u verlichting wilt, is een wachtbuis leggen tijdens de aanleg goedkoper dan later graven.
De fundering staat los van de vraag of u een vergunning nodig heeft. Die hangt af van oppervlakte, hoogte, de plek op het erf en of het bouwwerk open of gesloten is. Op onze pagina over vergunningvrij bouwen staan de vragen die dat bepalen. Controleer uw eigen situatie altijd bij het Omgevingsloket of bij uw gemeente.
Er komt eerst een monteur langs die de tuin, de ondergrond en de gevel bekijkt en de maten opneemt. Op basis daarvan bepalen we het funderingswerk, de positie van de staanders en waar het water heen gaat. Daarna wordt de veranda op uw maten gemaakt en door onze eigen monteurs geplaatst. Wij werken vanuit Oss in Oss, Uden, Den Bosch, Nijmegen en de dorpen daartussen.
Verder lezen: veranda's op maat, glas of polycarbonaat en wat een terrasoverkapping kost.
Soms wel, vaak niet zonder aanpassing. Losse tegels op een zandbed zijn niet bedoeld om puntlasten te dragen: onder elke staander komt het gewicht van dak, glas en sneeuw op een klein vlak samen. Meestal wordt onder de staanders een aparte fundering aangebracht en wordt de bestrating daar omheen teruggelegd. De monteur beoordeelt ter plaatse wat nodig is.
Een poer is een lokale betonnen fundering onder één staander: een uitgraving die met beton wordt gevuld, waarop de staander wordt bevestigd. Voor de meeste tuinsituaties is dat de gebruikelijke oplossing, omdat u niet het hele terras hoeft op te breken maar wel per staander een draagkrachtig punt krijgt.
Diep genoeg om vorstvrij te zijn en om in draagkrachtige grond te staan — dus onder de laag waar vorst in doordringt en onder losse of opgebrachte grond. Hoe diep dat bij u is, hangt af van uw grondsoort en de plek. Dat wordt op locatie bepaald; wij noemen daar liever geen standaardmaat voor, want die klopt lang niet overal.
In een tuin met opgebrachte grond, een gedempte sloot of een recent aangelegde nieuwbouwkavel kan de grond nog zakken. Dan wordt er dieper gefundeerd of anders gefundeerd. Vertel het vooral als u weet dat er in uw tuin iets gedempt of opgehoogd is — dat is precies het soort informatie waarmee we scheefstand voorkomen.
De constructie moet waterpas staan, het terras zelf niet. Bestrating heeft juist een klein afschot nodig zodat regenwater weg kan lopen, van de woning af. Bij een dichtgemaakte veranda met een schuifwand is dat extra belangrijk, omdat de onderrail anders water vasthoudt.
Een overkapping vangt een flink dakoppervlak op. Dat water gaat via de goot naar een regenpijp, en daaronder moet het ergens naartoe kunnen: een infiltratiekrat, een grindkoffer, de tuin of een bestaande afvoer. Loost u het zomaar op het terras, dan houdt u een natte plek en op termijn groene aanslag. Sommige gemeenten stellen eisen aan het afkoppelen van hemelwater.
Meestal wel; een muuraansluiting is de standaardmanier bij een aangebouwde veranda. Wat de muur aankan hangt af van het metselwerk, de spouw en de staat ervan. Bij een gestucte gevel, na-geïsoleerde spouw of een houten gevel wordt er anders bevestigd. De monteur bekijkt de gevel voordat er iets besteld wordt.
Dat kan, maar het luistert nauw: de posities moeten exact kloppen met het frame, en de hoogte en waterpasstelling bepalen of het dak later goed sluit. Wilt u het zelf doen, laat dan eerst inmeten en de posities uitzetten. Meldt u het vooraf, dan houden we er bij de planning rekening mee.
